De zoektocht naar expressie begint altijd bij het vinden van een interessante lijnzetting. Portretten zijn de eerste stap. De portretten zijn nooit volledig en tonen altijd maar een stuk van de persoon, of het aangezicht is weggedraaid van de toeschouwer. Zo voldoet het beeld nooit aan een klassiek portret. Bij deze beelden kan men zich afvragen wat er zich buiten het kader van het blad bevindt, hoe de persoon er voor de rest uitziet?
Is er een rest? Waarom wordt iemand zo afgebeeld?
Deze thematiek leidde mij naar taboe en censuur, en daaraan gekoppeld voyeurisme. Het begrip taboe is intrinsiek verbonden met ‘vermijden’, wat dus censuur inhoud. Dit leidt taalkundig tot eufemismen (verzachtende uitdrukkingen). Dit onderzoek bracht me tot het concept van de ‘mentale ruimtes’.
‘Mentale Ruimtes’ zijn fictieve ruimtes die we creëren en waarbinnen we ons kunnen en mogen begeven. Doordat we onszelf, in verband met bepaalde maatschappelijke taboes, zo erg censureren worden deze ruimtes bijna onmogelijk, en vormen het eerder kerkers voor onze eigen gedachten.
http://thateightieschick.blogspot.com/
